Το νησί, Victoria Hislop

Το νησί, Victoria Hislop, εκδόσεις Διόπτρα, 2007

Από το οπισθόφυλλο : 

Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για το παρελθόν της μητέρας της, Σοφίας, που εκείνη τόσο χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ'ένα μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο. Όταν η Αλέξις αποφασίζει να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ'αυτήν θα μάθει την αλήθεια. 

Έκπληκτη η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειά της συνδέεται άμεσα με το μικρό και εγκαταλελειμμένο νησί της Σπιναλόγκας -την πρώην αποικία των λεπρών. Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιά της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειά της από την τραγωδία, τον πόλεμο και τα πάθη ...

"Το τρίπτυχο πόλεμος-αγάπη-τραγωδία τρέφει τις πράξεις των πρωταγωνιστών και το μύθο του μυθιστορήματος!"

Β.Καλαμαράς Ελευθεροτυπία

"...Το βιβλίο είναι ένα μήνυμα ζωής, αισιοδοξίας και ελπίδας"

Μαρία Δαμανάκη

Πρόκειται για μια πολύ δυνατή ιστορία. Για μια εκπληκτική ιστορία που τα έχει όλα, αγάπες, παράνομους έρωτες, αθώα φλερτ, φιλίες που αντιστέκονται στο χρόνο και τις δυστυχίες, αφοσίωση, μίση, πάθη, αρρώστιες, ανατροπές. Η αφήγηση είναι εγκιβωτισμένη καθώς η Αλέξις αφηγείται την όλη ιστορία, μέρος της οποίας όμως, και μάλιστα το μεγαλύτερο, είναι η αφήγηση της Φωτεινής, της οικογενειακής φίλης που ξεσκεπάζει σιγά-σιγά τα κρυμμένα μυστικά. 

Σημαντικό ρόλο έχει στην ιστορία η νόσος του Χάνσεν, η λέπρα, που για αιώνες αποτέλεσε μάστιγα και ακόμα ταλανίζει πληθυσμούς σε χωρες όπως η Ινδία, η Βραζιλία καθώς και χώρες της Αφρικής. 

Και αυτά είναι περίπου όλα!

HITMAN, εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ (APOLOGY OF AN ECONOMICAL HITMAN)

Δύο πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής πεθαίνουν κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Πίσω από την δολοφονίες βρίσκονται τα τσακάλια της CIA και μια ομάδα οικονομικών δολοφόνων. Ένα στέλεχος της ομάδας αποκαλύπτει την αλήθεια σε ένα εξαγριωμένο πλήθος, κάπου στην Λατινική Αμερική...

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Είδος ταινίας : ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ, ΔΡΑΜΑ

Σκηνοθεσία : Στέλιος Κούλογλου
Σενάριο : Στέλιος Κούλογλου / John Perkins (βιβλίο)

Πρωταγωνιστούν: Κωνσταντίνος Βελέντζας, Ναταλία Λιονάκη, Γιάννης Χατζηγιάννης, Τάκης Στάγκος, Γιώργος Πλακούλας, Βαγγέλης Τάσσας, Γιάννης Σκούταρης, Γιάννης Νιόρας, Νίκος Καβούρης

Μουσική : Active Member
Χρονολογία παραγωγής : 2008
Χώρα παραγωγής : ΕΛΛΑΔΑ
Γλώσσα : ΑΓΓΛΙΚΑ, ΙΣΠΑΝΙΚΑ
Διάρκεια : 90'

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε το στις Κροκεές Λακωνίας την 1η Ιανουαρίου 1912 από μια αγροτική οικογένεια, η οποία ξέπεσε οικονομικά όταν ο ίδιος ήταν ακόμη παιδί. Έτσι μεγαλώνει σε ένα χωριό στο απόμερο πατρικό του κτήμα στην Πλούμιτσα, κοντά στον Ταΰγετο, και ζει τα μαθητικά του στις Κροκεές, ένα χωριό με 2500 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με τα χωράφια τους, όπως ακριβώς και οι γονείς του.

Ο μικρός Νικηφόρος μεγαλώνει μόνος με αποτέλεσμα: να στρέψει όλη του την προσοχή στον εσωτερικό του κόσμο και παράλληλα στον εξωτερικό χώρο, παρατηρώντας τη μοναδική φυσική ομορφιά του τόπου του.

Η γαλήνη, η ηρεμία, η σιωπή έγιναν αδέλφια του. Οπότε είναι φυσικό σε όλη του τη ζωή το έργο του να δίνει μηνύματα αγάπης, ειρήνης και ταύτισης με τη φύση.

Άρχισε να γράφει στα δώδεκα χρόνια του. Κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική συλλογή του στα δεκαεπτά του. Ο πατέρας του παρότι φτωχός αγρότης αντιμετώπισε με αγάπη και κατανόηση την κλίση τού γιου του προς την ποίηση.

Ηλία Βενέζη, Οι Γλάροι

Το παρακάτω διήγημα ανήκει στην συλλογή διηγημάτων του Ηλία Βενέζη "Αιγαίο", σχεδόν όλοι το έχουμε διδαχτεί στο γυμνάσιο, κάποιοι ίσως να το θυμούνται ακόμα.

ΟΙ ΓΛΑΡΟΙ

Το νησάκι που βρίσκεται στα βορινά της Λέσβου, ανάμεσα Πέτρα και Μόλυβο, είναι γυμνό κι έρημο. Δεν έχει όνομα, κι οι ψαράδες που δουλεύουν σ’ εκείνες τις θάλασσες το λένε απλά έτσι: «Το νησί». Δεν έχει μήτε ένα δέντρο, εξόν από θάμνους. Τρία μίλια μακριά, τα βουνά της Λέσβου συνθέτουν μια ήμερη αρμονία από γραμμή, από κίνηση και χρώμα. Πλάι σ’ αυτή τη σπατάλη το γυμνό νησί με την αυστηρή γραμμή του φαίνεται ακόμα πιο έρημο. Σαν να το είχε ξεχάσει ο Θεός, όταν έχτιζε τις στεριές κι έκανε τις θάλασσες στις εφτά πρώτες μέρες του Κόσμου.

Μα από τούτη τη γυμνή λουρίδα της γης μπορείς να δεις, το καλοκαίρι, τον ήλιο να πέφτει μέσα στο ατέλειωτο πέλαγο. Τότε τα χρώματα βάφουν τα νερά κι ολοένα αλλάζουν, κάθε στιγμή, σαν να λιώνουν μες στ’ αλαφρά κύματα. Όταν τα βράδια είναι πολύ καθαρά, μπορείς να ξεχωρίσεις τα βουνά του Άθω να βγαίνουν μέσα απ’ το πέλαγο και σιγά πάλι να σβήνουν μαζί με τη νύχτα που έρχεται. Αυτή την ώρα ο μπαρμπα-Δημήτρης, ο μοναχικός κάτοικος του έρημου νησιού, θα κάμει την τελευταία κίνηση που τον ενώνει με τους ανθρώπους και με τη ζωή: θ’ ανάψει το φως στο φάρο. Το φως θ’ αρχίσει ν’ ανάβει, να σβήνει, πάλι, πάλι, στο ίδιο διάστημα αυστηρά, αναπόφευχτα, όπως οι σκοτεινές δυνάμεις της ζωής, η μοίρα του ανθρώπου, ο θάνατος.